2007/Sep/14

ลองนอนคิดดูเล่นๆนะว่า

มีนางฟ้ามาให้พรเราจริงๆ เราจะขออะไร

สิ่งแรกที่คิดถึงเลยก็คือ มามี้

คนที่ทำอะไรเพื่อเราทุกอย่าง ยอมเหนื่อยเพื่อเรา

ทั้งที่เราทำตัวให้น่าเป็นห่วงอยู่ตลอดเวลา

แต่เค้าไม่เคยทอดทิ้งเราเลย

คงจะเป็นคนเดียวที่คอยแคร์ความรู้สึกเราว่า

ตอนไหนเราเจ็น ตอนไหนเราท้อ ตอนไหนเราต้องการคำปลอบใจ

เค้าไม่เคยพูดให้เราซึ้ง ไม่มีคำหยอกล้อให้เราหัวเราะ

แต่เค้าก็สอนให้เข้มแข็ง เพราะมี้ไม่ชอบเด็กอ่อนแอ

ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ได้เห็นหน้ากันทุกวัน

ในใจก็เหมือนมีมามี้อยู่ใกล้ๆตลอด

เพราะเราผูกพันกันเกินกว่าจะมีอะไรมาขวางกั้น

รักมามี้ที่สุดเลย :)

สุดท้ายคงบอกกับนางฟ้าว่า....ขอให้มามี้มีความสุขตลอดไปนะค่ะ

2007/Sep/12

ไม่รู้สินะ....

มันบอกไม่ถุกว่าตอนนี้เราต้องการอะไรกันแน่

เวลาที่เดินไปเรื่อยๆ.....

มันไม่ช่วยให้ความทรงจำของวันเก่าๆเลือนหายไปเลย

..........................................................

เหนื่อย รู้สึกมันท้อแท้

ชีวิตล่องลอย อยู่ไปวันๆ

เคยถามตัวเองนะว่า ทำไมเราต้องเป็นแบบนี้

แต่ก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน อยู่ดีๆ มันก็รู้สึกอย่างนี้ขึ้นมาเอง

.........................................................

เวลาที่เราไม่อยากเจอ

กลับได้เห็นบ่อยกว่าตอนที่อยากเจอซะอีก

เหมือนแกล้งกันเลยเนอะ.....

ชีวิตก็คงเป็นแบบนี้ มีเรื่องให้ไม่คาดคิดเสมอ

.........................................................

อยากค้นพบเป้าหมายของชีวิตจริงๆซะที

อยากจะรู้สึกว่าทุกวันนี้เรากำลังเดินเข้าไปสู้ความฝัน

พยายามทำให้ความหวังของเราไม่ไร้ค่า

สุดท้าย... ชีวิตคงมีความมสุขมากกว่านี้ ใช่มั้ย ?

.......................................................

2007/Aug/31

เคยรู้สึกแปลกๆมั้ย?

ตอนอยู่ม.ปลาย เพื่อนฝูงห้อมล้อม เฮไหนเฮนั้น

แต่พอมาอยู่มหาลัย เราต้องช่วยเหลือตัวเองมากขึ้น เพื่อนที่ค่อยช่วยกันก็น้อยลง

เราไม่รู้หรอกนะว่า ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้

อาจเป็นเพราะ... พวกเรายังไม่ผูกพัน

เวลาที่งานที่มหาลัย คนที่จะค่อยช่วยงานก้เป็นบางกลุ่ม

แล้วไม่ว่าจะมีงานไหนๆเข้ามาอีก ก้จะเป็นกลุ่มนี้แหละที่ทำ

เหมือนกับรู้สึกไปเองว่า ตอนม.ปลาย แค่ครูบอกว่าจะมีงาน

ไม่ต้องบอกให้ช่วย เราก็รีบแย่งกัน

อาจเป็นเพราะ... พวกเรารักกันมากกว่า

อย่าให้อายุที่มากขึ้น มาทำลายความผูกพันต่อเพื่อนมนุษย์

ความเห็นแก่ตัว มาทดแทนความไร้เดียงสาเลย